Ο όρος Post Porn (μέτα-πορνό) έγινε γνωστός χάρη στη pornostar και καλλιτέχνη Annie Sprinkle. Με τον όρο post porn εδραίωσε ένα καινούριο επίπεδο σεξουαλικής αντίληψης: προβάλλοντας την ευχαρίστηση, την ανεξαρτησία και την πρωτοβουλία σε σεξουαλικές παραστάσεις. Ο όρος Post Porn (μέτα-πορνό) έγινε γνωστός χάρη στη pornostar και καλλιτέχνη Annie Sprinkle. Με τον όρο post porn εδραίωσε ένα καινούριο επίπεδο σεξουαλικής αντίληψης: προβάλλοντας την ευχαρίστηση, την ανεξαρτησία και την πρωτοβουλία σε σεξουαλικές παραστάσεις. Η Sprinkle παρουσίασε το σεξ ως μια queer φεμινιστική εναλλακτική ευχαρίστηση έξω από τα ασφυκτικά όρια της λογοκρισίας και του ταμπού.
Σήμερα, θεωρητικοί των queer studies, όπως είναι οι Beatriz Preciado και Marie-Helene Boucier επανεκτιμούν τον όρο post porn για να μπορέσουν να μιλησουν ουσιαστικα για το σεξ σε μια εποχή υποκειμενικού φύλου, drag και κυβερνοχώρου. Όταν θεωρούμε την πορνογραφία ως ένα κύριο επακόλουθο της σημερινής κοινωνίας μας για την «κανονικοποίηση» (νορμαλοποίηση) και την πειθαρχία των αισθήσεων και του σώματος, τότε πολιτικές στρατηγικές χρειάζοντε να σχεδιαστούν ώστε να μην υπάρξει ολοκληρωτικός πολιτισμικός πεσιμισμός.
Οράματα Πορνό στο Βερολίνο
Φεστιβάλ Πορνό, Βερολίνο
Διασκέδαση για τον λογικό Ενήλικα
Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ πορνογραφίας και τέχνης;
Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΑΘΟΛΙΚΗ
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Υπάρχει μια αυξανόμενη απαίτηση για απλό, ξεκάθαρο σεξ χωρίς λογοκρισία το οποίο να ενδυναμώνει άτομα να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις και να κάνουν τις δικές τους επιλογές χωρίς να επιβαρύνοντε από οποιοδήποτε κοινωνικό στίγμα και πρότυπο.
Τις τελευταίες δεκαετίες πολλοί δημιουργοί ταινιών έχουν χρησιμοποιήσει τον κινηματογράφο για να εξερευνήσουν το θέμα του σεξ. Καταξιωμενοι σκηνοθετες και ταινίες όπως το Romance της Catherine Breillat, το Baise-moi της Virginie Despente, το 9 Songs του Michael Winterbottom, το Anonymous του Todd Verow και το Intimacy της Patrice Chereau ή και προσφατα το ShortBus του John Cameron Mitchell, είναι λίγες από τις πολλές ταινίες στις οποίες σοβαροί καλλιτέχνες έχουν σπρώξει τα όρια του τι μπορεί να δειχτεί πλέον το κοινό από άποψη λογοκρισίας και σεξ. Παράλληλα σκηνοθέτες ταγμένοι στο σεξ, όπως οι Bruce LaBruce, Kris Kramski, Maria Beatty και Wash Westmoreland έχουν σπρώξει από τις δική τους μεριά τα όρια της κλασικής πορνογραφίας και την εμφανίζουν πλέον με ξεκάθαρες σεναριακές δομές.
Υπάρχει ένα παράδοξο, όταν μας ενθαρύνουν να εκφραζόμαστε ελεύθερα, εκτός και αν πρόκειται για το σεξ, εκει μας λογοκρίνουν αν εκφραζόμαστε ελεύθερα Το πρώτο φεστιβάλ πορνού στο Βερολίνο θα προκαλέσει αυτό το παράδοξο, δίνοντάς μας την ευκαιρία να απολαύσουμε έξυπνες, παγκόσμιες σεξουαλικές φαντασιώσεις.
Η κληρονομιά μας από τη δεκαετία του 70, Last Tango in Paris, Deep Throat, Emmanuelle und Oswalt Kolle, αντηχεί ακόμα και σήμερα αλλά το καλλιτεχνικό στερέωμα δεν έχει μεταβληθεί ουσιαστικά τα τελευταία 40 χρόνια. Θυμόμαστε ακόμα την καμπάνια PorNo από τις αγαπημένες μας, Alice Schwarzer και Andrea Dworkin, αλλά υπάρχει ακόμα μια επιθυμία για προσβάσιμες ερωτικές ταινίες και φωτογραφίες οι οποίες να μην είναι περιορισμένες στο «πίσω δωμάτιο».
Είναι επιτέλους καιρός η πορνογραφία να γίνει ουσιαστικά ερεθιστική, ερωτική και πραγματικά σέξυ. Οι σκηνοθέτες, φωτογράφοι και γενικότερα οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο φεστιβάλ πορνό στο Βερολίνο έχουν εξερευνήσει τον κόσμο του σεξ μέσα από τη δουλειά τους για χρόνια και το γεγονός ότι έχουν προσκληθεί στο φεστιβάλ του Βερολίνου, μας δίνει τη δυνατότητα να συμμετέχουμε σε ένα κόσμο που φαντάζει τόσο εκπληκτικά ερεθιστικά συναρπαστικός.
Το φεστιβάλ του Βερολίνου σκοπεύει να δαμάσει όλες τις αναπτυσσόμενες διαφορετικές μόδες και τάσεις προσκαλώντας καλλιτέχνες, φωτογράφους και σκηνοθέτες, η δουλειά των οποίων περιλαμβάνει σεξ, περιέργεια, επιθυμία και απόλαυση.
Διαβάστε το άρθρο "Πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις;" του Mark Terkessidis | 
